Ang Anghel na May Baling Bagwis

(The pic's not mine, of course, 

but this is Mikhael's perfect depiction.)

Kristianna POV

Sinama ako ni Edmund sa isang opisyal na kuta ng mga kalahating demonyo sa pusod ng lungsod.  Ang kuta ng mga alagad ng dilim na ito ay isang high-end bar na kilala kung saan naglalagi ang mga pinakamalalaking personahe sa mundo ng entertainment, mga bigating pulitiko at pinakamayayamang tao.  Ayon sa eksplenasyon ni Edmund, hindi basta mayayaman lamang ang mga naririto kundi ang pinakamayayaman, pinakasikat at pinakakilala lamang.  Cream of the crop.

Pagpasok pa lang ng bar, sumalpok na sa akin ang madilim na aura ng mga nilalang ng gabi. Halo-halo sila rito.  Nakikita ko ang mga anyo nila habang nakikilala ko rin ang mga tao lamang na nasa kakarampot na porsiyento lamang.  Nakita marahil ni Edmund na muntikan akong maduwal pagkasalpok ng masangsang na amoy na pangkaraniwan sa mga nilalang ng dilim.  Kahit ang isang katulad kong alagad ng liwanag at isa sa mga hinuhubog para maging pinakamalakas ay hindi handa sa ganito kalakas na kadiliman.  Purong kasamaan ito. Malakas.  Parang kamaong sumasalpok sa aking dibdib.

Marahil ganito rin ang nararamdaman ng karamihan sa kanila dahil para silang dagat na nahawi nang dumaan kami ni Edmund.  May isang buong metro siguro ang naging distansiya ko sa bawat tao o nilalang ng gabi na nadaraanan namin.  Nang makarating kami sa dulo ng daan, isang nilalang na nagpapanggap na tao ang lumapit sa amin pero pansin ko pa rin na nagbigay siya ng isang risonableng distansiya.  Sa tantiya ko, isa siyang makapangyarihang likantropo.

Katulad ng mga katulad niyang nilalang, isang magandang pangitain ang likantropong ito.  Pangkaraniwan naman sa kanila ang maging guwapo o maganda.  Ang mahaba’t itimang buhok ng kaharap namin ngayon ay nakapusod sa isang mataas na pony-tail. Kung ibang lalaki ang gagawa nito, magmumukha siguro silang tanga pero iba ang isang ito. Sa taas na anim na talampakan na pina-igting pa ng isang magandang postura dagdagan pa ng isang matipunong pangangatawan, hindi na ako magtataka kung ang mga biktima na ang mismong lumalapit sa kaniya.

Sayang nga lang at isa siyang likantropo at isang alipin ng mababang uring nilalang tulad ni Alaric. Ang mga katulad niya ay karaniwang ginagawa bilang mga alipin ng mga nakakataas na uring nilalang ng dilim dahil na rin sa kakayanan nilang maging dalawang personahe—halimaw at tao. 

Ang isang ito ay isang malakas na likantropo. Nararamdaman ko ang pagdaloy ng kaniyang kapangyarihan sa nilalabas niyang aura.  Halos maduwal ako sa sobrang lakas pero pinigilan ko ang aking sarili dahil ito ay isang senyales ng kahinaan na hindi ko maaring ipakita sa lugar na ito.  Siguradong mamamatay kami ni Edmund at hindi ko hahayaan na mangyari iyon. 

“Edmund,” wika ng likantropo, “ matagal tayong hindi nagkita.  At bakit dala mo ang alagad ng liwanag na ‘yan sa pwader namin? Gumagawa ka ba ng gulo?” 

Nakita ko ang kulay dugong pagliwanag ng kaniyang mga mata at sumalpok ang itim na aura sa akin. Pisikal kong ininda ang sadyang opensibang ‘yon.  Tumulo ang dugo mula sa gilid ng aking bibig, at nakita ko ang tensiyon mula sa mga nakatunghad na mga nilalang.  Nakaamoy sila ng dugo mula sa isang taong alagad ng liwanag at katakam-takam ang amoy na ito para sa kanila.

Sa gilid ng aking mata, nakita ko ang pagpipigil ni Edmund.  Bago pa lang niya ako dalhin sa lugar na ito, sinabihan na niya ako sa mga maaaring mangyari, at hindi siya nagkamali.  Binigyan nga ako ng isang natatanging pagsalubong ng kanang kamay ni Prinsipe Alaric.

Subalit hindi ko hinayaang madehado kami. Hindi niya inaasahan ang madalian kong pagbalik ng opensiba.  Katulad ng itinuro sa akin ni Etiene, hinugot ko ng buo ang aking emosyon, determinasyon at ang kung hanggang ngayo’y di ko maunawaang liwanag mula sa aking kalooban.  Inipon ko ito sa isang sandali at itinapon sa likantropo sa pamamagitan ng aking isip.

Pilit ang ngiting namutawi sa aking mga labi nang makita ko ang pagkabuwal niya at napaatras ng animo’y isang malakas na hangin. Lumabas ang dugo mula sa kaniyang ilong at gilid ng  bibig.  Nang ituon niya ang mukha sa akin, isang pilit na ngiti rin ang nakasiwang sa kaniyang mga labi.

“Hindi na masama, Sakranti.”

Dahil sa likas na mayabang sa puntong pagiging arogante na rin ng mga likantropo, hinugot ng lalaki ang kaniyang sarili sa tuwid-likod na posturang pagdadala ng kaniyang dignidad.  Lihim akong napahanga ng likantropong ito.  Alam niya kung paano dalhin ang sarili sa kabila ng halatang pagkatibag ng kaniyang reserbasyon. 

Tumango lamang ako sa sinabi ng likantropo.

“Ako nga pala ang magdadala sa inyo sa maaring huli niyong hantungan.” Maski ang potensyal na pagbabanta ng lalaking ito ay nakukubli ng kaniyang swabeng pagdadala ng kaniyang sarili.

"Ang pangalan ko ay Dante."

Pabiro ko siyang sinaludo at base sa ekspresyon ng mukha niya, nakita kong tumalab nanaman ang aking talento sa pagpapalabas ng interes ng isang nilalang tungkol sa akin.

"Mukhang ayos ka lang," bulong sa akin ni Edmund nang tumalikod si Dante para pasunurin kami sa kaniya.

Tinanguan ko lang siya kahit gustong-gusto ko nang hawakan sa mga oras na 'yon ang kamay niya.  Pinilit kong buuhin ang atensiyon ko sa nakatalikod na pigura ni Dante. Siniseryoso ko ang mga salitang binitawan niya ilang sandali na ang nakakalipas. Sa paglapit namin sa isang silid, lalo kong nararamdaman ang pag-igting ng itim na kapangyarihan. Kung ikukumpara sa mga nauna kong nakaharap na mga nilalang na gabi ang aura ni Prinsipe Alaric na ang pinakamasangsang. Ibig sabihin nito na siya ang pinakamalakas sa lahat ng mga nakaharap kong nilalang ng dilim. 

continue to Part 2...

Free Bitcoins every 24 hours.